Bazı insanlar hayatınıza yalnızca sanatlarıyla dokunmaz. Varlıklarıyla güç verir, sözleriyle yol açar, sessizce yanınızda durarak kendinize olan inancınızı büyütürler. Süleyman Saim Tekcan benim için böyle bir isimdi.

Günsu Saraçoğlu, 18 Ekim 2026 / İstanbul

Hayat bazen vedaları peş peşe getiriyor. İnsan, daha bir ayrılığın acısını içine yerleştiremeden başka bir kaybın haberiyle sarsılıyor. Son zamanlarda yaşadıklarım bana zamanın ne kadar kırılgan, sevdiklerimizin varlığının ise ne kadar kıymetli olduğunu bir kez daha hatırlattı.

Şimdi Süleyman Saim Tekcan hocamın ardından yazmak, benim için yalnızca bir sanat insanını anlatmak değil. Birlikte yürüdüğümüz yolları, bana hissettirdiklerini ve kalbimde bıraktığı yeri kelimelere emanet etmek…

O, benim sanat yolculuğumda yalnızca büyük bir usta değildi. Bana bir baba şefkatiyle yaklaşan, desteğini hissettiren, varlığıyla cesaret veren bir hocaydı. Bazen bir insanın size kazandırdıkları, öğrettiklerinden çok daha fazlasıdır. Kendinize inanmayı, yolunuza devam etmeyi, düştüğünüzde yeniden ayağa kalkmayı onun varlığından öğrenirsiniz.

Benim için Süleyman Saim Tekcan, tam da böyle bir anlam taşıyordu.

Türk sanatında özgün baskının gelişimine öncülük eden, sanatçı kimliğini eğitimci kimliğiyle bütünleştiren, yıllarını üretmeye ve yeni kuşakların yetişmesine adayan bir ustadan söz ediyoruz. İstanbul Grafik Sanatlar Müzesi İMOGA’yı kurarak yalnızca kendi sanatının değil, bir sanat dalının belleğinin de gelecek kuşaklara aktarılması için büyük bir sorumluluk üstlendi.

Fakat onu anlatırken yalnızca eserlerinden, akademik çalışmalarından ve sanat tarihindeki yerinden söz etmek bana yetmiyor. Çünkü bir sanatçının büyüklüğünü anlamak için bazen eserlerine bakmak, bazen de dokunduğu hayatlara bakmak gerekir.

Ben onun insani tarafını, bana yaklaşımını ve desteğini de hatırlıyorum. Sanat dünyasında yollar kesişir, insanlar tanışır, birlikte projeler yapılır. Ama çok az insan, hayatınızda bir yer edinerek size kendinizi daha güçlü hissettirir. Süleyman Saim Tekcan benim için bu özel insanlardan biriydi.

Bir ressam olarak biliyorum ki her eser, yalnızca görünenlerden ibaret değildir. Tuvalin üzerinde renkler, çizgiler ve biçimler vardır; görünmeyen tarafta ise yaşanmışlıklar, duygular, kırılmalar ve insanın kendinden kattıkları… Sanatın gerçek gücü, belki de tam bu noktada başlar: Görünenin ardındaki görünmeyene ulaşabilmekte.

İnsan ilişkileri de böyledir. Birlikte geçirilen zamanın ötesinde, insanda kalan bir duygu vardır. Bir cümle, bir bakış, ihtiyaç duyduğunuz anda uzanan bir el… Yıllar geçse de hafızanızda canlılığını korur.

Hocamın bana bıraktığı iz de böyle.

Bugün onun ardından yazarken sanatçı kimliğimle insan yanım iç içe geçiyor. Bir yanda Türk sanatına yaptığı katkıların bilinci, diğer yanda kendimi yalnızca bir öğrencisi ya da sanat çevresinden biri olarak değil, ona gönülden bağlı bir insan olarak hissetmenin hüznü var.

Bazen hayat, teşekkür etmek için önümüzde ne kadar zaman kaldığını bize söylemiyor. Bu yüzden yaşarken söylenen güzel sözlerin, gösterilen sevginin, esirgenmeyen desteğin değerini biliyorum. Bir insanın hayatımızdaki yerini, çoğu zaman yokluğuyla yüzleştiğimizde daha derinden anlıyoruz.

Süleyman Saim Tekcan, ardında eserler, yetiştirdiği öğrenciler, kurduğu kurumlar ve Türk sanat tarihine kazınmış bir emek bıraktı. Fakat benim hafızamda bunların yanında, bana baba gibi yaklaşan, sanat yolumda desteğini hissettiren o özel insan olarak da yaşayacak.

Şimdi bir dönemin kapandığını hissediyorum. Ama bazı kapılar kapanırken ardında kalan ışık sönmüyor. İnsanlar gider; öğrettikleri, hissettirdikleri, yüreğimize bıraktıkları bizimle kalır.

Belki de sanatın ve insan olmanın ortak noktası tam burada saklıdır: Gerçek değer, yalnızca geride bırakılan eserlerde değil, başka insanların hayatında yaşatılan izlerde de saklıdır.

Sevgili hocam…

Size duyduğum minneti birkaç paragrafla anlatabilmem mümkün değil. Bana verdiğiniz destek, hissettirdiğiniz güven ve sanat yolculuğumda taşıdığınız özel yer için size yürekten teşekkür ediyorum.

Sizi yalnızca eserlerinizle değil, bana hissettirdiklerinizle de hatırlayacağım.

Bazı insanlar hayattan ayrılır; ama insanın içindeki yerlerinden hiç ayrılmazlar.

Benim için siz hep öyle kalacaksınız.

Işıklar içinde uyuyun hocam.🖤